غرش

همیشه افکار چالشی به گاه خلوت انسان را در چنبره خود گرفته و ذهن را به عمیق نگاه کردن می خواند. برای من هم چون دیگران، زمانی این چالش معطوف به سر بردن در گریبان خویش می شود و در جستجو و واکاوی نرسیدن های خود بر می آیم.

گاه نیز پرنده فکر سیری می کند بر آنچه در جامعه ما می گذرد و می اندیشم در جامعه ایی که چون به پای حرف زدن می رسد. همه ما اخلاق مداریم و حق در کلاممان آشکار و این در و گوهر است که در قالب اندیشه به جای کلام از دهانمان خارج می شود و اندیشه در جریان کلام، هماره اندیشه نیک و نشانگاه سخن طریق راستی. پس چرا به گاه عمل نسبت به جهان پیرامون خود عقبیم و به جای پیش، پس می رویم. !

و اما …

کوتاه سخن آنکه گله مند که چه عرض کنم مبهوت و مقهور رفتار دوست سابقن عزیز خودم شاتوت هستم. که چون زمان گفتن رسد همگان را به نیکی فرا خواند و بیشتر اوقات انبوهی از بدی های خودمان را چون آینه ایی صاف و صیقلی به رخمان می کشد.

یاد می آورم زمانی به ابطحی تاخت که چرا یک پست از وبلاگ خودش زودتر از موعد مقرر ( راس ساعت چهار بعد از ظهر هر روز ) آپدیت کرده و نتیجه گیری کرده بود این عمل ابطحی به دلیل در نظر گرفتن احتیاط و پایین راندن پست مهمش “ صدور انقلاب با اسلحه و آقای خاتمی “ از تارک وبلاگ بوده است. آن پست شاتوت را با نام ” سکوتی به حجم فریاد ” من لینک کرده بودم. حرف کلی شاتوت در آن پست این بود که چرا احترام به مخاطب لحاظ نشده و ابطحی خلاف روال جاری عمل کرده است و اشاره به این مورد که مخاطب حواسش جمع است و اگر چیزی نمی گوید و می گذرد، از سر نادانی او نیست. من نیز چون کلامش را بر حق می دانستم و احترام به مخاطب را همواره واجب با طیب فراوان آن پست ایشان را لینک کردم. در پست بعد شاتوت بخشی از حرفهاش را پس گرفت و من تا دیشب متوجه نشدم که ایشان پست ” سکوتی به جحم فریاد ” را کلن عوض کرده است. !

چند روز پیش مجددن اینجانب پستی از ایشان را لینک کردم که مربوط به بازی وبلاگی دانشگاه زنجان بود و در کمال ناباوری دیدم که ایشان دو روز بعد و پس از چند دیالوگ کامنتی ترجیح داده اند این پست را نیز حذف کنند. مانده ام که چه بگویم.

رفیق دیروز دیده فرو بر به گریبان خویش …