من یک بار در آزمابشگاه با استادم تنها مانده بودم و وقتی با چشمهای خیس از اشک تحقیر شدن در خیابان می دویدم ، یاورم نمی شد که جان بدر برده ام!آه از نگاه نفرت انگیز و چندش آورش! البته هرگز از این حمله حتی به نزدیکانم هم چیزی نگفتم چون حتما باید جواب همسرم را می دادم که چه کار جلفی کرده بودم که استادم !!!! با من اینگونه رفتار کرده و این مشکل هم به بقیه ناشزگیهای من افزوده می شد. بدون اینها هم به اندازه کافی گناهکار بودم که با یک بچه می خواستم بروم دانشگاه! در پایان ترم نمره ی 3 از درس آزمایشگاه را با لبخندی تلخ و حسی از پیروزی پنهان پذیرفتم! فرار کرده بودم، دماغ استاد بی شرف را سوزانده بودم، دوبار مجازات نشده بودم/ یک بار در خانه یک بار در کمیته انضباطی و خلاصه حص تلخ یک تجاوز هرگز با من نبود… امااگر داستان جور دیگری پیش رفته بود چه باید می کردم؟