غرش

این روزها در ایرانی نفس می کشیم که حرف اول را فساد اخلاقی رخنه کرده در لایه های مختلف جامعه می زند. برای اثبات این ادعا کار سختی پیش روی نیست. کافیست نگاهی کنیم به رشد آمار ثبت تجاوز به عنف در سطح کشور و یا میزان رشد و گسترش پدیده فرار نوجوانان از خانه که خود موجب و مستوجب گسترش فساد در سطح کشور می باشد. در کنار آن و به عنوان شاهدی دیگر برای این ادعا می توان به عملیات ویژه و گسترده نیروی انتظامی در سطح کشور برای برخورد با اراذل و اوباش نیز اشاره کرد. پدیده ایی که وجود آن ریشه در بستر نامناسب فرهنگی جامعه دارد.

امروزه دامنه گستره فساد اخلاقی در میان جامعه ایران از کف و سطوح میانی آن عبور کرده و در سطوح بالایی و حکومتی جامعه ایران نیز به وضوح دیده می شود. از نمونه های واضح و روشن آن می توان به مورد سردار زارعی، نمایندگان بازداشت شده مجلس به سبب موارد فساد اخلاقی، مورد پیش آمده برای معاون وزیر علوم، مورد معاون آموزشی دانشگاه زنجان و مواردی دیگر اشاره کرد که متهمانش کمتر در دایره سیاست و امنیت بدین حد دارای نام و نشانند.

این همه مبین این نکته است که روش های برگزیده و نهادینه شده از سوی حکومت برای آموزش و پرورش کودکان و آحاد افراد جامعه در زمینه رشد و تعالی فرهنگی روش های مطلوب و مناسبی نیست و سیاست های فرهنگی کشور نیازمند بازنگری و نواندیشی فراوان است.

تساهل و تسامح در برابر این پدیده ذهن را به آن سو می برد که میزان و نوع  آسیب وارد شده بر پیکره اجتماع و منصب افراد آلوده شده در این گرداب فساد هنوز نتوانسته است زنگ خطر را برای دایره حاکمان کشور به صدا درآورد.

به راستی ایشان منتظرند گستره فساد موجود در بطن جامعه تا چه حد پیشرفت کند  و یا اینکه نام چه کسی در زمینه آلوده شدن در مفاسد اخلاقی از پرده بیرون افتد تا در زمینه بازنگری و نواندیشی سیاستهای فرهنگی و شیوه های امتحان پس داده آن حرکتی نمایند و تکانی بخورند ؟